کارکنان ناراضی(نارضایتی شغلی)

با علاقه وولع خاصی آگهی های استخدام روزنامه ها را بررسی میکند تا بتواند به بزرگترین آرزوی زندگی اش یعنی اشتغال برسد.

بالاخره بعد از مدتها تلاش و پیگیری وبه دهها نفر سپردن و منت کشی و سرکشی شغلی بدست میاورد .

علاقمندی وتخصص خودرا دربسته نگهداشته وبه اقبال وشانس گذاشته بیشتر به این دلبسته که شغلی بدست آورد هرآنچه کارفرما برایش انتخاب میکند همان را میپذیرد علاقه او منوط به نیاز و درخواست کارفرما است.

کار را با ترس وولع خاصی شروع میکند برای حفظ آن تمام توجه وتوانش را بکار گرفته حقوق ودریافتی برایش هیچ اهمیتی ندارد وتنها به این میاندیشد که کاررا یاد بگیرد وماندگار شود.

کارفرما نیز خوشحال است که نیروی علاقمند وپرتلاشی نصیبش شده و برای آموزش و یادگیری اش از هیچ فرصت و ابزاری دریغ نمیورزد.

چند ماه رویه به همین منوال میگذرد پرسنل ناراضی احساس میکنند بسیاری از موارد ومسائل آنها که با وجود این پرسنل جدید زیرسوال میره وچاره ایی ندارند جز رفاقت وصحبت با پرسنل جدید.

با یک دلسوزی و رفاقتی میخواهند پرسنل جدید را مطلع کنند که این حجم فعالیت وتلاشی که میکنی بی نتیجه است وشما اشتباه عمل میکنی ودرواقع ترس اصلی آنها از خراب شدن موقعیت خودشان است ونه دلسوزی برای همکار جدید.

متاسفانه در جامعه ما یکی از مشگلات و عارضه های شغلی تحت تاثیر قرارگرفتن کارکنان از همدیگر نه درجهت افزایش بهره وری وتوسعه فعالیتها بلکه در زمینه ایجاد اختلاف و افزایش تضاد ومخالفت با سیستم .

همین عامل مهم منجر شده متاسفانه بسیاری از فعالان اقتصادی به این تحلیل و نتیجه رسیدند که پرسنل متعهد ومنظم وبا پشتکار بسیار اندک هستند واکثریت ناراضی و شاکی وکم کار هستند.

شاید به جرات میتوان گفت که یکی از مهمترین عوامل پایین بودن بهره وری نیز همین موضوع است.

من همیشه درمقابل پرسنل ناراضی که از زمین وزمان می نالند میگویم تصور کنید شما دریک اداره وسازمان استخدام شدید ودرهمان مقطع دوستتان نیز تکاور استخدام شده وشما درزیر کولر با همه امکانات همیشه شاکی ومعترض هستید واو با علاقه ومتعهدانه بایک قطب نما در میان دشمن با چتر میافتد وباید ماموریتی را انجام داده وبرگردد.

چه نیکوست که کمی عادلانه فکر کنیم ومتوجه این موضوع مهم باشیم که کار را نباید همیشه با دریافتی وپول سنجید .

ما باید بدانیم تخصص وکارکرد خوب خود سرمایه گرانبهایی است که از دید هیچ صاحب سرمایه ومدیری پنهان نمیماند ونباید بزور وبا تنش واعتراض بخواهیم آن را نشان دهیم.

کار سرمایه جاودانی است ولی پول مقطعی و تمام شدنی است.

میدانم برای این گفته ها فرهنگ سازی میخواهد که به آن بی توجهیم.

کشورهای توسعه یافته همه همه نه سرمایه ریالی بلکه نیروی انسانی متعهد داشتند واز آن طریق به تولید وسرمایه دست پیدا کردند.

 

 

 

/ 1 نظر / 105 بازدید